U ovom poremećaju, učestalost nanošenja fizičke štete sopstvenom tijelu znatno je veća u poređenju sa adolescentima koji su u normalnom pubertetskom periodu, odnosno onima koji nemaju opozicioni prkosni poremećaj. Kod jednog od troje adolescenata sa opozicionim prkosnim poremećajem uočen je obrazac samo-povređivanja (Wessely et al., 1996). Kod ovakvih adolescenata, agresivna ponašanja i rizik da se ona pretvore u pokušaj samoubistva ocijenjeni su kao veoma visoki. Nakon fizičkog povređivanja, zabilježena je povećana učestalost suicidnih ponašanja, a čin rezanja kože ili samozapaljivanja predstavljao je signal mogućeg samoubilačkog pokušaja.
Iako se na prvi pogled može pomisliti da su ovakva ponašanja modelirana, u praksi ona često odražavaju unutrašnje stanje adolescenta i specifičan način na koji pokušavaju da izraze svoje emocionalne teškoće. Kada se pogleda biografija adolescenata uzrasta od 13 do 18 godina, u velikom broju slučajeva uočava se neki oblik samo-povređivanja. Ako navedene oblike poređamo od najčešćih ka rjeđim, oni bi izgledali ovako: rezanje kože, posebno na rukama; gašenje cigareta ili samozapaljivanje kože; grebanje tijela; čupanje kose ili obrva; i, u rjeđim slučajevima, lomljenje sopstvenih kostiju.
Kod jednog dijela adolescenata sa opozicionim prkosnim poremećajem uočava se upotreba droga, zloupotreba alkohola, a kako odrastaju, kod jednog dijela njih razvija se antisocijalni poremećaj ličnosti ili borderline poremećaj ličnosti. U porodicama ovih adolescenata često se nalazi psihijatrijska anamneza, kao i zloupotreba alkohola ili psihoaktivnih supstanci kod roditelja.
Istraživači Feldman i Wilson su 1997. godine utvrdili blisku povezanost između pokušaja samoubistva i opozicionog prkosnog poremećaja. Kasnija istraživanja potvrdila su slične rezultate. Kod ovih adolescenata emocionalna kontrola je veoma slaba; teško regulišu bijes i njihove afektivne reakcije često su pretjerane i nekontrolisane. Međutim, dio njihovih suicidnih ponašanja nije povezan sa depresijom – u nekim slučajevima, suicidne radnje nisu bile rezultat depresivnog stanja.
Analizom porodične strukture adolescenata sa visokim rizikom za samo-povređivanje, utvrđeno je da razdvojenost roditelja ili život u jednoroditeljskim porodicama predstavlja značajan faktor. U djetinjstvu ovih adolescenata često se uočavaju ozbiljni problemi u odnosu sa majkom, a zabilježeno je da mnoge majke veoma kasno saznaju da se njihova djeca povređuju.
Ponašanja samo-povređivanja i opozicionog prkosnog poremećaja kod adolescenata moraju se shvatiti ozbiljno. Ne smiju se umanjivati niti objašnjavati jednostavnim razlozima poput pubertetske krize, imitacije drugih, pretjerane znatiželje ili lošeg društva.
