Simptomi bolesti pokazuju da su sposobnosti ega za suočavanje oslabljene, da su unutrašnji konflikti doveli do preopterećenja i da postoji potreba za spoljnjom intervencijom. Simptomi koje pojedinci doživljavaju razlikuju se u zavisnosti od prirode i intenziteta njihovih emocionalnih potreba i nezadovoljenosti. Kod većine pacijenata sa simptomima poremećaja ishrane, posebno kod onih sa bulimijom nervozom, može se primijetiti paralelizam između njihovih stavova prema hrani, obrazaca ishrane i načina na koji ostvaruju odnose sa drugim ljudima. To što bulimično ponašanje liči na opsesivno ponašanje ne znači da ovi pacijenti imaju opsesivni poremećaj, jer je mehanizam poremećaja ishrane sasvim drugačiji. Mnogi bulimični pacijenti mogu imati sklonosti ka gomilanju — gomilanju prijateljstava, predmeta — što funkcioniše kao neka vrsta psihičkog “goriva”. Kada pogledamo njihove odnose, vidimo da ne prolaze kroz proces internalizacije; odnose, baš kao i hranu, uzmu na kratko i zatim “izbace” bez varenja.
Internalizovati znači biti u stanju da se uspostavi bliskost i autentičnost u odnosima. Kod osoba sa poremećajima ishrane emocionalna stanja se veoma brzo mijenjaju — tokom dana doživljavaju mnogobrojne i nagle promjene raspoloženja. Ovo ukazuje da ne uspijevaju dovoljno da internalizuju iskustva i život. Želja za “još više” u odnosima i svojevrsna “glad za pažnjom” mogu spriječiti napredovanje odnosa. Ova vrsta gladi usmjerena je na sopstvene narcističke potrebe, što pokazuje da ne mogu emotivno ulagati u odnos. Ne možemo jednostavno reći da se radi o egocentričnom ponašanju, jer problem nije pokušaj da budu egocentrični, već anksioznost koja se javlja pri pokušaju da uspostave odnos sa drugim. Dodatno, nezadovoljene narcističke potrebe iz ranog razvoja prenose se u odrasli život; osoba te potrebe pokušava da zadovolji u odnosima, ali to joj otežava da vidi drugu osobu, da stupi u kontakt sa njom i da izgradi zdrav i stabilan odnos. Zato mnogi na terapiju dolaze upravo zbog problema u odnosima.
Za njih je uspostavljanje odnosa nešto što istovremeno žele i izbjegavaju. I žele i plaše se. Obrazac ponašanja “napuni–isprazni” u odnosima ne razlikuje se mnogo od jedenja i zatim povraćanja bez varenja. Odnosi se, baš kao i hrana, “ne vare”, već se izbacuju.
Kao što se hrana ne miješa sa krvlju — dakle ne postaje dio “tijela” — tako ni odnosi ne postaju dio “sebstva”. Hrana se uzima samo onoliko koliko je potrebno za preživljavanje; isto tako, odnosi se održavaju samo površno, onoliko koliko je nužno. Kod osoba sa poremećajima ishrane, raniji odnosi sa majkom često su obilježeni nezadovoljenim potrebama i brojnim disfunkcionalnostima. Njihovi odnosi sa majkama su uglavnom konfliktni; majke često imaju opsesivne ili depresivne obrasce.
U poremećajima ishrane konflikti se najčešće izražavaju kroz tijelo. Tijelo postaje “glasnik” unutrašnjih sukoba. Unutrašnji konflikti manifestuju se kroz cikluse mršavljenja i gojenja, i ova borba postaje stil života. Davanje konkretne forme konfliktu olakšava suočavanje jer je uvijek lakše baviti se onim što je vidljivo. Mnogi bulimični pacijenti tek krajem dvadesetih ili početkom tridesetih počinju tražiti pomoć jer postaju svjesni neuspjeha u odnosima. Površni odnosi postaju bezopasni, ali više nisu zadovoljavajući. Zbog toga traženje pomoći može predstavljati potragu za ispunjenjem. Uz adekvatnu terapiju, umjesto da koriste tijelo kao glasnika, pacijentima se pokazuje izvor njihovog nezadovoljenja. Kada bulimični mehanizam počne da se ruši, mogu se javiti psihosomatski simptomi poput migrena, jer je osoba navikla da somatizuje i ne zna drugačije da se nosi sa unutrašnjim procesima. Jezik tijela i psihosomatskih reakcija postaje naučen jezik. Kako se verbalizacija i sposobnost apstrahovanja razvijaju, izvor konflikta postaje jasniji, a i obrazac “odnosnog punjenja i pražnjenja” kao i samo bulimično jedenje i povraćanje postepeno nestaje.
U Bulimičnih Pacijenata,
- Postoji ponašanje samopovređivanja tijela, jer sebe uskraćuju za hranu (prejedanje nije uživanje već ritual nesvjesnog porijekla).
- Nema internalizacije u odnosima. Odnosi su površni, teško ostvaruju duboke veze. Javljaju se problemi u odnosima — veze su ili dugotrajne ali neinternalizovane, ili dolazi do čestih raskida.
- Konflikti sa majkom su veoma izraženi, često uključuju elemente zavisnosti.
- Majke bulimičnih pacijenata su opsesivne ili depresivne; majke anoreksičnih pacijenata su rigidne, autoritarne i stroge.
- Akademski i profesionalno obično nemaju problema — gdje nema emocija, nema ni konflikta.
- Strah od napuštanja je izražen, a tolerancija na separaciju veoma slaba.
- Opsesivna zaokupljenost tijelom predstavlja centralni životni fokus.
- Umjesto razmišljanja preferiraju djelovanje i stalnu aktivnost — to im pruža olakšanje.
- Glad za pažnjom može dovesti do problema u odnosima, jer imaju potrebu da “gutaju” pažnju na način sličan tjeranju na prejedanje.
