Bridget Conlon je 2003. godine sprovela istraživanje koje se bavilo ponašanjem samopovređivanja i fenomenom socijalne izolacije. Samopovređivanje je tema koja je duboko istraživana i koja zaslužuje dalja istraživanja. Ovaj primitivni i neuobičajeni stav prema sebi nije nešto što se može objasniti samo fenomenom socijalne izolacije, možda je to samo faktor koji pojačava i pojačava ovu već postojeću primitivnu mehanizam.
Durkheim je 1951. godine, u svom istraživanju o suicidu, utvrdio da socijalna izolacija igra ključnu ulogu u destruktivnim ponašanjima pojedinaca prema sebi. Socijalna izolacija je suprotnost socijalnoj podršci.
Socijalna podrška je jednaka društvenosti. Socijalna izolacija dovodi do telesnih destruktivnih ponašanja iz dva razloga. Prvi razlog je da izolujući život pojedinca i povlačenje iz društva, gubi socijalnu podršku, što može dovesti do bržeg ulaska u depresiju.
Kada govorimo o socijalnoj podršci, mislimo na potrebe kao što su pažnja, ljubav, osećaj važnosti i da se te emocije izražavaju, koje su ozbiljno ometene. Budući da je postojanje pojedinca zavisno od postojanja i interakcije s drugim, kada je tok između njih prekinut, pitanje je "ko sam ja?".
Drugi razlog je da socijalna podrška deluje kao tampon između bunalnog pojedinca i njegovih emocija.
Osoba koja nije društvena, kao i osoba bez socijalne podrške, sklona je da male probleme percipira i doživi kao ozbiljnije i trajno ih doživi.
Izolovani ljudi se, suočavajući se sa životnim problemima, okreću neobičnim i tradicionalnim metodama, kao što je samopovređivanje (Harry 1983).
Socijalna interakcija i komunikacija su neophodni za razvoj ličnosti i organizaciju identiteta. Drugim rečima, socijalna interakcija i socijalna podrška imaju uticaj na strukturu ličnosti.
Prema teoriji identiteta Stryler-a (1980), pojedinci koji doživljavaju socijalnu izolaciju imaju manje smernica za ponašanje u poređenju sa drugim osobama, što dovodi do identitetske praznine i nedostatka.
Samopovređivanje je zapravo povezano sa emocionalnim devijacijama. Ove emocionalne devijacije se povećavaju pod uticajem socijalne izolacije i postaju trajnije. U istraživanju je pokazano da su osobe koje se samopovređuju doživele depresivne simptome u nedavnoj prošlosti. Da li su ove depresivne epizode iz prošlosti, zajedno sa izolacijom, dovele do reakcija poput samopovređivanja, koje su primitivne i neobične?
U istraživanju je utvrđeno da je veća izolacija povezana sa povećanim ponašanjem samopovređivanja.
Zaključeno je da socijalna izolacija povećava ponašanje samopovređivanja, a depresivni simptomi povezani sa socijalnom izolacijom dodatno pogoršavaju ponašanje samopovređivanja kod adolescenata.
Postoji slaba veza između samopovređivanja i identitetske identifikacije, jer kod osoba koje pate od identitetskog nedostatka nema smernica koje bi ih vodile, zbog čega doživljavaju emocionalnu devijaciju.
Samopovređivanje je često prisutno kod osoba sa dijagnozom graničnog poremećaja ličnosti. Ovi ljudi imaju problem u odnosima, a zbog nesigurnosti objekta, koja je rezultat njihove socijalne izolacije, ovo ponašanje može biti povezano sa socijalnom izolacijom.
Takođe, kod osoba sa poremećajem ishrane, prisutnost samopovređivanja može biti povezana sa njihovim većim izlaganjem socijalnoj izolaciji u odnosu na druge, što dodatno jača vezu između samopovređivanja i socijalne izolacije.
